|
Er is heel wat afgemopperd op de witte winter die we - eindelijk - weer eens beleefden. Eigenlijk moet je er om lachen. De natuur heeft doodgewoon gedaan wat ze in die tijd hoort te doen. Niet zij ligt dwars, maar wij hebben blijkbaar een levenswijze opgebouwd die een beetje natuur niet meer verdraagt. Alles stopt en raakt in het ongerede. En iedereen klaagt alsof ons onrecht wordt aangedaan.
Dat op gespannen voet staan met de schepping en haar manco's is een trekje aan het worden dat door heel ons leven speelt. Niet alleen de aardbodem beeft zo af en toe - en dat laat zich maar niet voorspellen - maar ook ons lichaam en onze geest vertonen fabrieksfouten of onherstelbare slijtage. Er is heel wat therapie en geneeskunde ontwikkeld om daar zo goed mogelijk uit te komen, maar ook daaraan kun je niet al je eisen voorleggen. Het is altijd een opgave voor alle zeven miljard mensen om het bestaan tussen de wieg en het graf te nemen als iets wat niet volmaakt is, en waarvan je maar moet hopen dat het dat ooit wel zal worden.
Dat laatste wordt altijd meesmuilend beschouwd als schrale troost. Toch kennen wij voorbeelden van wat de hoop teweeg kan brengen. Er zijn heel wat voetbalclubs met een bedenkelijk financiële positie en waarvan geen mens gelooft dat ze ooit nog promoveren. En toch voetballen ze maar vrolijk door en worden door een harde kern gedragen. Het leuke van de hoop is dat zij een kracht is die onafhankelijk van onze eigen reserves in ons werkzaam is. De apostel Paulus is altijd de grote promotor van de hoop geweest.
In zijn brief aan de Romeinen schrijft hij over het sterven van onze economie, onze prestaties en tenslotte ons lichaam. Maar dat weegt niet op tegen datgene waartoe de hoop ons tenslotte zal brengen als zij - eindelijk - vervuld wordt.
Uit onszelf zien we dat niet zitten. Dat geeft niet; de hoop is een geschenk van God.
Pastoor L. van Ulden ofm
22.02.2010 | 21:03:40
|
