Wonderlijk hoe lang vergeten stokoude teksten in 2010 weer wakker worden en dicht bij het leven van vandaag blijken te staan. Bij voorbeeld dat verhaal over de zondvloed. Hoe een mishandeld paradijselijk gebied verandert in een moerassige woestenij, waar Noach moet overleven door met zijn gezin en veestapel in een drijvend huis te kruipen. Nu loopt de hele Mexicaanse golf vol olie die met miljarden liters uit de opengescheurde aardbodem omhoog gulpt en mens en dier naar het leven begint te staan.
Of dat scherpe verhaal van de patroonheilige van alle columnisten: prediker. Die heeft het over een land dat zijn regering zat is. In een rat-race hollen menigten achter een veel verandering belovend jonge kandidaat, die de oude koning van de troon krijgt, aan. Maar later zijn ze over hem ook niet meer tevreden, en moet hij ook maar weer weg. Ook dat bleek, volgens prediker, ijdel en grijpen naar de wind.
Wie door het eikenhout van die droge Bijbelteksten heen boort merkt al gauw dat er eigenlijk in het wezen van ons leven niet zoveel verandert. De hoofdemoties van ons bestaan: barensweeën, doodsangst, verliefdheid, misselijkheid, opluchting als je een examen haalt, lekker in de zon zitten, door je geliefde gedropt worden, de hoofdprijs hopen te winnen, enz.,zijn nog precies dezelfde als die de farao van Egypte had en Abraham in de woestijn. Zelfs e-mail en twitteren zijn al oudjes. De beste ideeën en oplossingen schieten mij altijd zo maar te binnen, zonder dat er een apparaataan te pas komt, of een printer.
Met zulke onhandige en ouderwetse spullen werkt God niet, of een ander met wie je je werkelijk verbonden weet. Zijn geest werkt draadloos en zonder zendmast. Al miljoenen eeuwen.
